معنای حقیقی آن، تبدیل نفت و گاز به «خوراک واحدهای تولیدی» در اقصا نقاط کشور است. توسعه واحدهای پایین‌دستی در جای‌جای ایران، باعث می‌شود نفع این ثروت ملی به صورت «اشتغال پایدار» و «توسعه منطقه‌ای» تقسیم شود، نه فقط توزیع رانت ارزی.
۴. درس‌هایی از جهان؛ از کوبا تا شیلی
تجربه جهانی نشان داده است که هر کشوری در تله تک‌محصولی گرفتار شده (مانند کوبا با شکر یا شیلی با مِس)، در مقاطع بحرانی دچار فروپاشی اقتصادی شده است. این کشورها تنها زمانی به ثبات رسیدند که به سمت تنوع تولید حرکت کردند. ما نیز در بخش معدن و سایر صنایع باید همین الگو را دنبال کنیم. تکمیل زنجیره ارزش در معادن، یعنی پایان دادن به خام‌فروشی خاک و سنگ، و تبدیل آن به شمش و محصولات صنعتی که ارزش افزوده و اشتغال آن سهمِ جوانِ ایرانی باشد.
نفت و گاز باید از یک «محصول صادراتی» به یک «مزیت تولیدی» تغییر ماهیت دهند. حتی اگر در آینده، نفت از گردونه انرژی جهان خارج شود، ما باید با تکیه بر صنایع پتروشیمی و مواد پایه، جایگاه خود را در بازار جهانی حفظ کنیم. تنوع در تولید کالا، ضریب اطمینان و تاب‌آوری ما را در برابر تکانه‌های سیاسی و اقتصادی بیمه خواهد کرد.
نظرات