.
– ثباتِ سیاست‌های کلان: وقتی احزاب دارای برنامه‌های اقتصادی مشخص و مبتنی بر داده باشند، حتی با تغییر دولت، چارچوب کلی اقتصاد (مثلاً سیاست‌های پولی، تعرفه‌های گمرکی یا استراتژی انرژی) متزلزل نمی‌شود، زیرا این سیاست‌ها جزء «قوانین بنیادین» هستند، نه دستورِ سلیقه‌ایِ یک رئیس‌جمهور.
اقتصاد ایران مانند کشتی‌ای است که در هر طوفان سیاسی، ناخدا و ملوانانش تغییر می‌کنند و هر گروه جدید، مسیر کشتی را بدون توجه به نقشه‌ی قبلی عوض می‌کند. این بی‌ثباتیِ ناشی از «عدم وجود احزاب ساختاریافته»، پشیز‌ترین جریمه را از سرمایه‌گذار می‌گیرد.
ایجاد احزابی که دارای برنامه، بدنه، و مسئولیت‌پذیریِ طولانی‌مدت باشند، و برگزاری انتخابات بر اساس نظام‌های تناسبی، تنها راه برای تبدیل «سیاستِ لحظه‌ای» به «حکمرانیِ راهبردی» است. تنها در سایه‌ی ثباتِ حزبی و برنامه‌ریزیِ کلان، می‌توان به سرمایه‌گذاران اطمینان داد که «آینده» در ایران قابل پیش‌بینی است.
نظرات