# آسمان در انتظار تصمیم؛ چرا وزارت تعاون آینده یکی از قدیمی‌ترین ایرلاین‌های کشور را تعیین تکلیف نمی‌کند؟
## تهیه کننده: جعفر قادری
## شرکت هواپیمایی آسمان، یکی از قدیمی‌ترین و خوشنام‌ترین شرکت‌های هواپیمایی کشور، سال‌ها نقشی مؤثر در توسعه صنعت هوانوردی ایران، اتصال استان‌های مختلف و ارائه خدمات حمل‌ونقل هوایی ایفا کرده است. این شرکت در دوره‌ای با برخورداری از ناوگانی قابل توجه و نیروی انسانی متخصص، یکی از سرمایه‌های ارزشمند صنعت حمل‌ونقل کشور به شمار می‌رفت؛ اما امروز شرایط آن به گونه‌ای رقم خورده که نگرانی‌های جدی درباره آینده این مجموعه و سرنوشت کارکنان آن به وجود آمده است.
## بر اساس گزارش‌های موجود، آسمان با وجود برخورداری از حدود دو هزار و سیصد نفر نیروی انسانی، تنها بخش کوچکی از ظرفیت عملیاتی گذشته خود را در اختیار دارد. چنین وضعیتی، بدون تردید از منظر اقتصادی و مدیریتی قابل دوام نیست و ادامه آن نه به سود کارکنان است، نه به سود صندوق بازنشستگی کشوری و نه به سود صنعت هوانوردی کشور.
## آنچه بیش از هر چیز موجب نگرانی است، طولانی شدن فرآیند تصمیم‌گیری درباره آینده این شرکت است. اختلاف‌نظرها و ناهماهنگی‌های مدیریتی، نبود تصمیمات سریع و روشن و بلاتکلیفی در تعیین راهبرد آینده شرکت، فضای نامطمئنی را برای کارکنان و ذی‌نفعان ایجاد کرده است. گزارش‌هایی نیز از اعتراض و تجمع برخی کارکنان در اعتراض به وضعیت موجود منتشر شده که نشان می‌دهد نگرانی نسبت به آینده این مجموعه در حال افزایش است.
وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و صندوق بازنشستگی کشوری، به عنوان نهادهای مسئول در این حوزه، لازم است هرچه سریع‌تر تکلیف این شرکت را روشن کنند. ادامه وضع موجود، نه راهکار اصلاح است و نه می‌تواند پاسخگوی دغدغه‌های کارکنان و منافع سهامداران باشد.
اگر سیاست بر واگذاری شرکت است، این فرآیند باید با شفافیت، سرعت، رعایت حقوق کارکنان و حفظ ظرفیت‌های عملیاتی شرکت انجام شود تا امکان ورود سرمایه‌گذار توانمند و احیای جایگاه آسمان فراهم گردد.
اگر تصمیم بر حفظ مالکیت و ادامه فعالیت شرکت است، باید برنامه‌ای مشخص برای تأمین مالی، نوسازی ناوگان، اصلاح ساختار مدیریتی و افزایش بهره‌وری تدوین و اجرا شود. در چنین شرایطی می‌توان از ظرفیت‌های بازار پول، بازار سرمایه، انتشار اوراق مالی، جذب سرمایه‌گذاری و سایر ابزارهای قانونی برای تأمین منابع مورد نیاز استفاده کرد تا شرکت بار دیگر به جایگاه شایسته خود بازگردد.
همچنین اگر راهکار، واگذاری مدیریت به بخش حرفه‌ای و متخصص است، این تصمیم نیز نباید بیش از این به تأخیر بیفتد. تجربه صنعت هوانوردی نشان داده است که مدیریت حرفه‌ای، ثبات مدیریتی و تصمیم‌گیری به‌موقع، از مهم‌ترین عوامل موفقیت شرکت‌های هواپیمایی هستند.
واقعیت آن است که سرمایه اصلی آسمان تنها هواپیماهای آن نیست؛ بلکه نیروی انسانی متخصص، برند شناخته‌شده، تجربه چند دهه فعالیت و اعتماد مسافران، دارایی‌های ارزشمندی هستند که در صورت استمرار بلاتکلیفی ممکن است به تدریج از بین بروند.
از یک چهره دانشگاهی همچون آقای دکتر میدری انتظار می‌رود که نسبت به این‌گونه مسائل حساس، شخصاً ورود مؤثر داشته باشد و اجازه ندهد طولانی شدن فرآیند تصمیم‌گیری، هزینه‌های بیشتری بر این شرکت و کارکنان آن تحمیل کند. در شرایطی که راهکارهای مختلف برای تعیین تکلیف این مجموعه وجود دارد، انفعال و تأخیر در تصمیم‌گیری، خود به بخشی از مسئله تبدیل می‌شود.
بدیهی است تداوم مشکلات در شرکت‌های زیرمجموعه وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، علاوه بر آثار اقتصادی و اجتماعی، می‌تواند پیامدهای مدیریتی و سیاسی نیز به دنبال داشته باشد. از این رو، رسیدگی به وضعیت آسمان صرفاً حل مشکل یک شرکت نیست، بلکه آزمونی برای سنجش کارآمدی نظام تصمیم‌گیری در مدیریت بنگاه‌های اقتصادی وابسته به دولت و صندوق‌های بازنشستگی است.
امروز آسمان بیش از هر چیز به یک تصمیم نیاز دارد؛ تصمیمی روشن، شجاعانه و مسئولانه. بلاتکلیفی طولانی‌مدت نه برای کارکنان قابل تحمل است، نه برای صنعت هوانوردی و نه برای اقتصاد کشور. هر روز تأخیر در تعیین تکلیف این شرکت، هزینه‌ای است که بر سرمایه‌های انسانی و اقتصادی کشور افزوده می‌شود؛ سرمایه‌هایی که احیای آنها به مراتب دشوارتر از اتخاذ یک تصمیم به‌موقع خواهد بود.
نظرات