هدررفت عظیم منابع (آب، انرژی و محصول) نشان‌دهنده فقدان فرهنگ و زیرساخت‌های نگهداری است. همچنین، عدم توسعه صنایع تبدیلی باعث شده است که حدود ۳۰ درصد از تولیدات کشاورزی به صورت ضایعات از بین برود. توسعه این صنایع نه‌تنها ضایعات را حذف می‌کند، بلکه با افزایش ماندگاری کالا، امنیت غذایی را در فصل‌های کم‌تولید تضمین می‌نماید.
امنیت غذایی ایران نیازمند گذار از حکمرانی «توزیع‌محور و واردات‌گرا» به حکمرانی «تولیدمحور و دانش‌پایه» است. این گذار مستلزم نگاهی چندبعدی است:
۱. فناوری: حرکت به سمت گلخانه‌ها و کشت‌های هوشمند.
۲. کاهش ضایعات: توسعه صنایع تبدیلی برای جلوگیری از ضایعات.
۳. جغرافیا: استفاده از کشت‌های فراسرزمینی و دیپلماسی منطقه‌ای.
۴. استراتژی: تقویت اقتصاد دریا برای کاهش آسیب‌پذیری در محاصره‌ها.
با پیوند دادن دانش متخصصین به زمین‌های کشاورزی (داخلی و خارجی)، بهره‌برداری از ظرفیت‌های مغفول دریایی و اصلاح الگوی مصرف، می‌توان ناترازی ارزی در بخش کشاورزی را به پایداری تولید ملی تبدیل کرد.
نظرات